Η ιστορία μέσα από τα λόγια του Μεγάλου Ερωτικού για ένα από τα κλασικά άλμπουμ της μουσικής του 20ού αιώνα στην Ελλάδα. Μια θεία μουσική που όλοι αγαπήσαμε.Το ταξίδι του Μεγάλου Ερωτικού στα άστρα ξεκίνησε στις 15/6/1994.

Γράφει η Μανταλένα-Μαρία Διαμαντή

Πριν από 23 χρόνια, ένα θλιμμένο απόγευμα της 15ης Ιουνίου του 1994, ο μεγάλος συνθέτης μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο “Ευαγγελισμός”, μετά από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου, κι “έφυγε” από οξύ πνευμονικό οίδημα. Περίπου ένα χρόνο πριν, είχε υποβληθεί σε εγχείρηση ανοικτής καρδιάς, στο Λονδίνο.

Εκείνο το θλιμμένο απόγευμα που ξεκίνησε το ταξίδι του στα άστρα, όλα τα ραδιόφωνα έπαιζαν τραγούδια του Μάνου.

“Ανήκω σε αυτούς που θα με ανακαλύψουν και που με ανακαλύπτουν.” είπε κάποτε. Κι αυτό είναι μεγάλη αλήθεια. Ακόμα και αμέτρητες φορές να έχεις ακούσει τραγούδια του και  διαβάσει κείμενά του, με τον Χατζιδάκι δεν τελειώνεις ποτέ. Κάθε φορά κάτι νέο, ανατρεπτικό ανακαλύπτεις για τη πολυσύνθετη προσωπικότητά του και το έργο του.

Όσα χρόνια και αν περάσουν, ο διαχρονικός, ασυμβίβαστος, πρωτοπόρος Μάνος Χατζιδάκις, θα είναι πάντα παρών και θα μας μαγεύει με τα αριστουργήματα που μας άφησε… Ένα από τα αριστουργηματικά έργα του είναι το «Χαμόγελο της Τζοκόντα, έργο 22 για ορχήστρα».

Πρόκειται για τραγούδια στο ίδιο κλίμα.Το έργο ηχογραφήθηκε την άνοιξη του 1965 στην Νέα Υόρκη και την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε σε δίσκο.

Την ίδια χρονιά ο δίσκος κυκλοφόρησε και στην Ελλάδα. Ωστόσο, στην ελληνική έκδοση δεν συμπεριλαμβάνονταν δύο τραγούδια «Οι Αθλητές» και «Ο Στρατιώτης».

Το Χαμόγελο της Τζοκόντας, είναι δίσκος αναφοράς στο έργο του Μάνου Χατζιδάκι και στη νεοελληνική μουσική. Θεία μουσική κι ένα από τα κλασικά άλμπουμ της μουσικής του 20ου αιώνα στην Ελλάδα.

Ο Μάνος Χατζιδάκις γράφει γι`αυτό:

«Σε μια παρέλαση στη Νέα Υόρκη με μουσικές και χρώματα και με πλημμυρισμένη από κόσμο την 5η Λεωφόρο, βρισκόμουν μια Κυριακή απόγευμα το Φθινόπωρο του 1963,όταν συνάντησα μια γυναικούλα να περπατάει μοναχή με μιαν απελπισμένη αδιαφορία για ότι συνέβαινε γύρω της, χωρίς κανείς να την προσέχει, μόνη έρημη μες στο άγνωστο πλήθος που την σκουντούσε, την προσπερνούσε ανυποψίαστο, εχθρικό, αφήνοντάς την να πνιγεί μες τη βαθιά πλημμύρα της λεωφόρου, μέσα στη θάλασσα που ακολουθούσε, μέσα στ’ αγέρι που άρχισε να φυσά.

Έμεινα στηλωμένος, ο μόνος που την πρόσεξε, κι έκαμα να την πάρω από πίσω, να την ακολουθήσω και πλησιάζοντάς την να της μιλήσω, χωρίς να ξέρω τι να της πω, μα ίσαμε ν΄αποφασίσω την έχασα από τα μάτια μου.

Έτρεξα λίγο μπρος, ανασηκώθηκα στα πόδια για να την ξεχωρίσω, μα η μεγάλη μαύρη θάλασσα του κόσμου την είχε καταπιεί. Μέσα μου κάτι σκίρτησε οδυνηρά. Χωρίς να καταλάβω είχα σταθεί έξω από τι βιβλιοπωλείο του Ριτζιόλλι και στη βιτρίνα του απέναντί μου ακριβώς βρισκότανε ένα βιβλίο για τον Ντα Βίντσι, με τη Τζοκόντα στο εξώφυλλό του να μου χαμογελά απίθανα αινιγματική, αυτόματα μεγενθυμένη όσο η γυναίκα που χάθηκε στο δρόμο.

Δεν ξέρω γιατί όλα αυτά μπερδεύτηκαν περίεργα μέσα μου, μαζί μ’ ένα εξαίσιο θέμα του Βιβάλντι που είχα ακούσει πριν λίγες μέρες και που εξακολουθούσε από τότε να επανέρχεται τυραννικά στη μνήμη μου.

Τα δέκα αυτά τραγούδια γράφτηκαν μ΄ένα συγκερασμό απελπισίας και αναμνήσεων. Το θέμα είναι μια γυναίκα έρημη μες τη μεγάλη πόλη. Το κάθε τραγούδι είναι κι ένας μονόλογός της,κι όλα μαζί συνθέτουν την ιστορία της. Μια ιστορία σύγχρονη και παλιά μαζί….»

«Αν το κάθε τραγούδι είχε στίχους,θα `λεγε περίπου αυτά» γράφει ο Μεγάλος Ερωτικός…

ΟΤΑΝ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ

Τα σύννεφα πυκνά πυκνά μαζεύονται κι απειλούν την ισορροπία μου
σ` έναν αβέβαιο κόσμο.
Ας μπορούσα να τα σταματήσω…
Ας μπορούσα να διαφύγω μέσα από μια στενή λουρίδα ουρανού.
Που θα με πήγαινε και ποιον θα συναντούσα εκεί;
Όμως τα σύννεφα έχουν μαυρίσει τον ορίζοντα,
την πόλη, την καρδιά μου και κάθε ελπίδα έχει χαθεί.
Τα σύννεφα είναι κατάρα κι απειλή. Τα σύννεφα με σκεπάζουν. Κι είναι σιωπή.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here